Regen, zon en trots

(1 votes, average: 3.00 out of 5)

 Loading ...

Dat wij zo graag op vakantie gaan, is niet zonder reden.
In de weken dat we uit onze comfortzone stappen, doen we nieuwe ervaringen, prikkelende nieuwe indrukken en contacten op.
In de zomer vertrek ik met mijn drie meiden het liefst naar mijn favoriete Italië.
De Italianen staan mij aan, hun keuken is de beste van de wereld, hun uiterlijk is altijd verzorgd en de hygiëne (ondanks de warmte) staat hoog in hun vaandel.
Ze zijn ook nog eens voetbalgek, net als ikzelf.

Over het weer in Zuid Italië hoef ik het al helemaal niet te hebben, perfecto!
Mijn telefoon heeft op rood gestaan of dat mijn huis in Noord-Italië nog vrij was?
De mensen wilden weg uit Noord Europa na weer een juli-maand van alleen maar regen.
Mij zie je dan ook niet in verregend Oranje ….. de maand juli was zoals het Nederlands Elftal speelde, dramatisch.

 Terug naar mijn zomervakantie in Italië.
Ik keek ‘hun’ verrassende finaleplaats samen met de Italianen in Sicilië.
Deze finaleplaats van de Italiaanse ploeg heeft het volk met nog meer vragen opgescheept en ze hebben er al zoveel.
Hun politiek van 100 jaar corruptie en het dom én arm houden van de burgers is onder leiding van premier Monti aan het veranderen.
Maar dit vraagt offers en dit wil de gewone Italiaan maar moeilijk aanvaarden.
Veranderen betekent niets anders dan betalen (net zoals bij ons) maar als je al weinig hebt dan valt dit zwaar te snappen.
Berlusconi ligt aankomende verkiezingen in november weer op de loer en deze mafkees zal het land ten gronden richten.

Terug naar het EK van 2012.
Italië kreeg op de broek met grote cijfers en dit voelen zij als een absolute blamage.
Niks trots want ze hadden immers verloren.
Pirlo was wel een held maar over het algemeen was er na afloop een bedrukte stemming want een tweede plaats bij het voetbal telt immers niet.

Ik vertelde in Sicilië dat ons voetbalteam na een blamerende finale tegen Spanje van het WK van 2010 als helden werden ontvangen en er 100.000-den mensen hen toezongen. Ze snapten daar helemaal niks van.

Toen ik een week later in Capo Vaticano (Calabrie) vertelde dat enkele lieden van het Nederlands voetbalteam na aankomst in Nederland een onderscheiding kregen voor hun bewezen diensten snapten ze er weer  helemaal niets van.
Tweede plaats op een groot voetbaltoernooi? On-Nederlands voetbal met schoppen en niets in te brengen? Het was toch ‘net zoals bij ons Italianen’ een afgang?
‘Jullie Nederlands voetbal onwaardig, en wij als de Italianen de grootste nederlaag tijdens een finalewedstrijd van een Europees Kampioenschap ooit’?

De derde week zat ik zo’n 100 kilometer onder Napels en wel in Palinero.
Prachtige stranden, waanzinnige mooie azuurblauwe zee met groene oases daarin om het vakantiegevoel nog mooier te maken.
In de strandtenten maak je met Italianen al gauw vrienden en in dit geval met de plaatselijke toeristen (bijna allemaal Napolitanen die de drukte en de hitte van hun stad ontvluchten) en daar is de politiek van Monti en het eeuwige voetbal een gewillig gespreksonderwerp.
‘Wat doet u voor werk? komt dan al snel voorbij en ik kan moeilijk zeggen dat ik vertegenwoordiger ben in wc-papier.
‘Ik werk in het voetbal en heb mij eigen voetbalorganisatie opgebouwd en werk nauw samen met Manchester United’ en ik kan u verzekeren, dan vallen er geen stiltes.
Die vallen zo wie zo niet bij Italianen want zij hebben praten als kunst verheven.

Enfin, zon, zout, zee en zand, ’s middags een Aperol-spritser en wat chips met olijven en zo hebben onderzoeken aangetoond dat we door vakantie een minder grote kans op een hartaanval krijgen. Ik doe graag mee aan een beetje holiday.

Voor het hartje van de Italianen maak ik me wel zorgen.
Zij zien hun tweede plaats dus als een nederlaag, gezichtsverlies en niks heldenonthaal.
En terwijl ik juist vind dat ze aantrekkelijk voetbal spelen, aanvallend en met veel individuele kwaliteiten.
Zij hebben ook iets wat wij missen en wel trots op hun vaderland.
Daarom schamen zij zich misschien wel zo?
Toch zag de hele wereld een frivool Italiaans voetbalteam die het nieuwe voetbal speelde…

Ik keek de wedstrijd dus in Cefalu op Sicilië.
Voordat de wedstrijd begon was er een intro van ongeveer 5 minuten lang waar Italië werd voorgesteld als een natie waar je als burger trots op kon zijn. Je zag hun voetbalhelden met opzwepende muziek. Je zag hun Olympische sporters die goud wonnen maar ook de militairen in Afghanistan, hun beroemde bouwwerken, hun prachtige toeristische plekken en al hun industriële grootmachten zoals de mode, hun culinaire industrie en de Vespa’s, Fiat, Alfa Romeo, Lancia, Ferrari en Lamborghini.
Opbouwen, creativiteit, mondiaal denken maar ook emotie is een Italiaan allemaal niet vreemd.

Enfin, het volkslied werd vooraf aan de finale gespeeld.
Onze Italiaanse gasten gingen staan, legde hun vuist op hun hart en zongen uit volle borst mee, net zoals het Italiaanse voetbalteam.
Sommige hadden tranen, ik een brok in mijn keel.
Het is mij als Nederlander vreemd, ‘patriottisme’ terwijl je er zoveel mee kan winnen…
Ik had kippenvel bij 28 graden op die avond.

De Azzuro is een volk in verwarring en ze bungelen economisch aan een draadje, ze schamen zich voor een kapitein van de Costa Concordia, verachten de Maffia en zitten opgesloten tussen Monti en Berlusconi maar houden van hun Nationale driekleur en van het leven want het heeft hen ook zoveel schoons te bieden.

Ik heb begrepen dat de regen onze zomer ‘zo goed als’ heeft verpest.
Net zoals het Nederlands voetbalteam de omzet van AH en alle andere economische slurpers rond Oranje verpest heeft
Het Nederlands team heeft gefaald en zoals eerder geschreven, voor mij niet verrassend, want de baas van het geheel, de KNVB, faalt al jaren in haar beleid.
Bij stilstand, arrogantie, windowdressing en zelfbevlekking moest vroeg of laat ons Waterloo aankomen.
Economisch winnen we wel in Europa maar een van onze laatste Nationale diamanten, het Nederlands voetbal, is door de mand gevallen na de valse euforie van het WK in Zuid Afrika.
Ik deed er niet aan mee, laat dit duidelijk zijn.
Ik zag toen al dat het EK van 2012 niets met dit voetbalteam zou worden.
Andere landen staan niet stil, vandaar.

Dat het Nederlands Elftal op een drietal aardige voetballers na, het volkslied systematisch niet meezingt maakt het voor mij allemaal nog transparanter.
We hossen liever halfdronken de hoempapa met Heineken in de hand in een grachtenparade met spelers die als helden worden ontvangen bij een tweede plaats.
Nu zwijgen die zelfde troepen want ze hebben een kater!
Dit is juist om je te schamen…